I owszem, trochę dołujące. Przeczytałem i z dobre dwie godziny trwałem w postanowieniu że dzisiaj nie pijemy...
Tomasz Bolt

Będąc po lekturze Gołębiewskiego myślę sobie, że i ja mam takiego niezmaterializowanego przyjaciela Disordera. Disorder jest złem absolutnym. Disorder jest tym, od czego najlepiej uciekać, ale co jednak daje chwile przyjemności kończące się wiecznie tak samo – dwiema szklankami wody o 5 rano celem zredukowania "ach tego okropnego uczucia niewyspania się". Książki "Disorder i ja" nie polecam, chyba że czyjeś masochistyczne skłonności przeważą nad zdrowym rozsądkiem. Przy Dereszu czułam się zaćpana czytaniem, przy Gołębiewskim natomiast można nabawić się niamełego kaca mentalnego.
ala09.blogspot.com

Kolejna książka Gołębiewskiego została przeze mnie wręcz wchłonieta. Nie ukrywam że uwielbiam jego styl pisania i oczywiście treść w której czasami widze sam siebie (pewnie nie jestem orginalny,czuje to zapewne co drugi punkowiec po trzydziestce). Opowieśc jest o 2 kumplach  którzy w latach 90-tych umilaja sobię podłe życie wypijając przeróżne trunki. Mają gdzieś kariery, rodziny,liczy sie tylko kolejna najebka,destrukcja i krótko mówiąc “no future”. Jak zwykle książka Łukasza jest przesiąknięta punkrockiem,erotyzmem i klimatem postkomunistycznej polski. Książka na swój sposób podobna do  ”Xenna moja miłość” pierwszej powieści Gołębiewskiego z którą sie zetknołem, też wam oczywiście gorąco polecam. Lektura obowiązkowa nie tylko dla rock and rollowcow.
Krystian Bałkowski (balkowski.pl/blog)

Będąc po lekturze Gołębiewskiego myślę sobie, że i ja mam takiego niezmaterializowanego przyjaciela Disordera. Disorder jest złem absolutnym. Disorder jest tym, od czego najlepiej uciekać, ale co jednak daje chwile przyjemności kończące się wiecznie tak samo – dwiema szklankami wody o 5 rano celem zredukowania "ach tego okropnego uczucia niewyspania się". Książki "Disorder i ja" nie polecam, chyba że czyjeś masochistyczne skłonności przeważą nad zdrowym rozsądkiem. Przy Dereszu czułam się zaćpana czytaniem, przy Gołębiewskim natomiast można nabawić się niamełego kaca mentalnego.
Ala Sveriga (asveriga.blogspot.com)

...ja pierdziu, idę czytać "Disorder i ja"... Tak mi się spodobało jedno opowiadanie z tej książki że aż je musiałam na kompa przepisać...
milan.bloblo.pl

„Disorder i ja” to prawdziwa historia dwojga młodych ludzi tonących w bezkresnym oceanie alkoholu. Historia dwóch chłopaków, która mogłaby być historią setek innych, podobnych im młodzieńców. Ale czy to dobrze? Czy to piękna, wzruszająca opowieść o bohaterskich czynach godnych podziwu i naśladowania?
Jednym z tytułowych bohaterów jest sam autor – Łukasz Gołębiewski, którego oczami patrzymy na opowiadane w książce wydarzenia. Drugim zaś, tzw. „Disorderem”, jest jego dobry przyjaciel od kieliszka. I nie tylko kieliszka, bo wszystkie rozdziały owej książki to właśnie jeden wielki, nieustający melanż będący kalejdoskopem przez wszystkie rodzaje alkoholi świata. Tanie wina, wszelkiej maści piwa, wódka – oto prawdziwi bohaterowie pierwszego planu. Dla Gołębiewskiego i jego przyjaciela tak naprawdę nie sprawia większej różnicy co piją, byleby tylko płyn ten miał wysoki wskaźnik procentowy, byleby ich podtrzymywał w pijackim błogostanie, w uświęconej nirwanie nietrzeźwości. Na tym opiera się całe ich życie – nie mają żadnego znaczenia głębsze uczucia, jakiekolwiek więzy rodzinne, czy choćby najmniejsze wyrzuty sumienia, że płacze dziecko, że okłamaliśmy babcię byleby tylko dała pieniądze na wódkę, że po prostu zmarnotrawiono kolejny dzień, który mógłby być dniem pełnym sukcesów. Lub choćby najdrobniejszych pożytecznych uczynków. Owszem, Gołębiewski ma wspaniałe marzenia – ot, np. by być pisarzem, najlepiej wielkim i cenionym pisarzem, pod którego domem będą zbierały się tłumy rozentuzjazmowanych fanek. Lecz w tym wszystkim zauważa, że alkohol wcale nie powinien przeszkadzać mu w procesie twórczym, a być może wręcz go doskonalić. Wszak tak wielu znanych artystów zanurza swój umysł w głębokich lampkach wina...
Ktoś mógłby rzec w obronie autora – przecież Gołębiewski nie stacza się w alkoholizmie z powodu bezideowości i poczucia bezsilności wobec nałogu. Przecież on jest anarchistą, a to jest właśnie jego forma przeciwstawienia się zastanej rzeczywistości! Lecz czy to nie zbyt płytkie rozumowanie życia Gołębiewskiego? Owszem, jest anarchistą, lecz jego idee, bez względu na to, czy się z nimi zgadzamy, czy też nie – toną w hektolitrach alkoholu. Kiedy autor przyrzeka sobie abstynencję, choćby najkrótszą, ot np. obiecuje sobie odstawić zupełnie alkohol choćby do pory obiadowej, już przed południem ląduje pijany we własnym łożu. Czy utrata świadomości i pociąg do alkoholu to główne hasło anarchizmu? Czy nie prędzej jest to po prostu wyraz słabości ducha naszego (anty)bohatera? Wystarczy wspomnieć wycieczkę dwojga przyjaciół – Słowacja, piękny górzysty kraj, pełen wspaniałych krajobrazów, malowniczych wiosek... a Disorder i Gołębiewski wybierają się tam tylko w jednym, z góry założonym, celu. Libacja! W walce z samym sobą, z własnymi pragnieniami, nie pomaga również tzw. „wszywka”. Gołębiewski sięga wówczas po środki zastępcze – narkotyki, które jednak nie potrafią powstrzymać jego alkoholowego głodu. Lecz przynajmniej tłumią go i pozwalają na jakiś czas o nim zapomnieć. To już nie jest wyzwoleńczy anarchizm, którym z rzadka, od czasu do czasu, szermuje autor, to nie walka z tyranią państwa i narzucaniem narodowej ideologii. To po prostu walka z samym sobą, to wyniszczanie własnego organizmu, ucieczka pod skrzydła nałogu, oddanie się we władanie nieokiełznanym potrzebom, poddanie się kaźni alkoholu. To pęta alkoholowej niewoli!
Wystarczy zauważyć, że mimo chwilowych przebłysków nadziei (zauroczenie się to jedną, czy drugą kobietą; znalezienie dorywczej pracy), Gołębiewski nie jest w stanie znaleźć swojego miejsca na świecie, zmuszony jest do wędrowania od meliny do meliny. To taki „Jaś wędrowniczek”, banita, człowiek, który sam siebie wyzuł ze świata wolnych! Błędem jest myśleć, że to właśnie on jest wyzwolony i w pełni suwerenny – bo może iść gdzie chce i kiedy chce. Błąd! Człowiek wolny patrzy poza horyzont i widzi własne cele, idee, marzenia. Gołębiewskiego motywuje natomiast jedynie przymusowe wyzucie z jednej nory (gdy ktoś ma już dość pijackich ekscesów bohatera) i poszukiwanie kolejnej, w której można urządzić melinę. To ubezwłasnowolnienie. Umysł sterowany nałogiem.
„Disorder i ja” to, najzwyczajniej w świecie, pamiętnik alkoholika, książka która może okazać się wspaniałym studium psychologicznym umysłu młodego uzależnionego człowieka. Doskonały punkt odniesień. Lecz na pewno nie wzór. Ot, po prostu – szablon pijaka. Bo życie Gołębiewskiego sięga pijackiego dna i choć to on sam sobie zmarnował grubo ponad dwadzieścia lat swojego życia, boję się, że zmarnuje je i innym. Że znajdą się tacy, którzy zafascynują się tą niekiedy zabawną, lecz przede wszystkim zastanawiającą i ponurą opowieścią i postanowią ją naśladować w swej codzienności... 
Tomasz Merwiński (Selkar.pl)

Historia dwóch kolesi opowiadana z pozycji jednego z nich. Czyta się ją jakby słuchało się opowiadań kumpla o jego przygodach lub też wspominało swoje własne ekscesy. Sporo odniesień do punk rocka, sporo momentami wręcz wulgarnej erotyki, wiele zabawnych przygód, ale wszystko to jest tylko tłem. Głównym wątkiem jest pijaństwo. Całe życie dwóch głównych bohaterów kręci się wokół spożywania alkoholu oraz kombinowania jak zdobyć kasę by się nawalić. Nie liczy się miłość, nie liczy się kasa, nie liczy się nic poza tym co tu i teraz. Momentami lektura rozbawia wręcz do łez, momentami niesamowicie smutna i skłaniająca do refleksji także nad samym sobą. Książka taka jak życie, życie wielu takich jak ja, takich jak my. W głównym bohaterze odnajduję wiele samego siebie, wiele podobnych przygód, wiele podobnych myśli i zachowań. Reasumując warto poświęcić te dwadzieścia parę złotych by ja zakupić. Zakupić i przeczytać, a potem samemu się nawalić wraz ze swoim `Disorderem`.
Donfrafrequezz (Photoblog.pl/donfrafrequezz)

Łukasz Gołębiewski powraca w świetnym stylu. Książka trochę gorsza od dwóch poprzednich, ale klimat puknowy nadal mocno kopie!
Qereidid (lubimyczytac.pl)

Bardzo dobra książeczka... dużo humoru, wódki,sexu i muzyki. Leci w jednym oddechu jak i reszta z seri... "xenna", "melanże z żyletką", polecam wszystkie a ostatnie wydanie Łukasza Gołębiewskiego którego z resztą mieliśmy okazje poznać z żoną na koncercie UK Subs, "Złam Prawo" wciąga do reszty.
Bela (Bezpieka.net)

Kiedyś, mając lat 16 i odurzając się rytmami punk-rocka byłam mocno zafascynowana literaturą Pana Łukasza. Napastliwie wczytywałam się w stronice Xenny, która stoi dumnie na mojej półce, ale bardzo rzadko do niej wracam.
Disorder i ja to niekończąca się opowieść o piciu. O zapijaniu się na śmierć. Nie wstrząsnęła mną i nie wywołała w moim życiu rewolucji. Nie pozostawiła głębszych przemyśleń, bo, że alkohol to syf, wiem nie od dziś.Polecam wszystkim przeżywającym okres buntu. I tym co są ciekawi przemyśleń alkoholika.
Duży plus tej książki to rozdziały poświęcone ukochanym. To jak je opisuje, jak się dla nich zmienia.
Ela (lubimyczytac.pl)

Z twórczością Łukasza Gołębiewskiego spotkałam się po raz pierwszy. Przyznam szczerze, że trochę sceptycznie podchodziłam do tej książki, nie miałam pojęcia czego spodziewać się po autorze. Historie o piciu od rana do wieczora już dawno przestały mnie interesować, a za to zaczęły kojarzyć się z naiwnością i niedojrzałością osób o tym opowiadających (dla mnie tylko dzieciaki przechodzące okres buntu chwalą się swoimi wyskokami alkoholowymi).
Jak bardzo się myliłam?
Książkę przeczytałam w kilka godzin. Już po pierwszych stronach wiedziałam, że nie będzie mnie łatwo od niej oderwać. Świat wykreowany przez Pana Łukasza wciąga, postaci zaskakują i (o dziwo) wzbudzają sympatię.
Jest to opowieść o dwóch wesołych żulikach, jak sami siebie nazywają, opowieść o ich przygodzie z alkoholem. Obserwujemy jak pozornie niewinna zabawa zmienia się w uzależnienie, jak pomału się staczają po czym wychodzą z dołku by za chwilę znów się w nim znaleźć. Nie obchodzi ich rodzina, praca, przyszłość, myślą tylko o tym skąd wziąć alkohol. W tej kwestii pomysłów im nie brak, udają redaktorów piszących o lokalnych barach i browarach, wkręcają się na imprezy z których wynoszą alkohol, nawet żebrzą pod hipermarketami. Niektóre ich przygody bawią, inne wzbudzają politowanie, jeszcze inne sprawiają, że robi się ich żal, chciałoby się im pomóc, wyprowadzić z dołka i dać nadzieję na inną, lepszą przyszłość. Czasami taka nadzieja się pojawia, daje ją miłość. Uczucie, które uskrzydla, które powoduje, że nic oprócz tej ukochanej osoby się nie liczy. Niestety gdy miłość się kończy, tęsknota za utraconym uczuciem jest tak wielka, że nic prócz alkoholowego zamroczenia nie przynosi ulgi.
Tło dla alkoholowych wyskoków stanowi Polska i zmiany polityczne oraz społeczne jakie w niej doszły na przestrzeni lat. Stajemy się światkami upadku komunizmu, powstania pierwszych hipermarketów, zmiany wartości pieniądza i całemu zamieszaniu spowodowanemu wprowadzeniem monet. Obserwujemy jak dwóch zagubionych pijaczków stara się odnaleźć w tym nowym świecie, nie tracąc nic ze swoich przyzwyczajeń.
"Disorder i ja" nie jest tylko historią o piciu, jest to też opowieść o szukaniu celu i swojego miejsca na ziemi, o samotności i tęsknocie, o potrzebie miłości i przynależności do drugiego człowieka. Słuchamy smutnej historii życia człowieka, który pozwolił je zmarnować, żyjąc bez zasad i zobowiązań, wiecznie buntując się przeciwko utartym schematom.
Katee (zatopionawlekturze.blogspot.com)

Książka była świetna. Urzekła mnie strasznie, ale jest okropnie smutna. Jej bohater w przeciwieństwie do bohatera Xenny czy Melanży jest skończonym nieudacznikiem, wszystko co robi kończy się fatalnie. Nie ma pieniędzy, nie ma lasek stojących w kolejce do jego łóżka, nie ma tu opowieści o miłych żulkach zauroczonych punk rockiem i klimatem związanym z tą muzyką. Jest okropnie zdesperowany i samotny - to przykre. Mimo to książka ma swój urok, nie da się odłożyć jej na bok nawet na minutę. Jak każdą poprzednią, tak i tą pożeram w całości. Czytając Twoje książki co chwilę napotykam się na słowa, które idealnie do mnie trafiają, czytam i śmieję się w głos, bo czuję jakby ktoś siedział głęboko w mojej głowie i opisywał moje myśli. "Prawo jest bezprawiem" hmm i nie wiem czy są to odczucia Twoje czy Twojego bohatera, ale młoda Natalie Portman i dla mnie jest ideałem kobiety. A tak na marginesie - w Disorderze jest strasznie mało scen erotycznych, ale gdy się pojawiają opisujesz je bezbłędnie ach... na czas czytania książki przenoszę się w Twój świat i za nic nie chcę z niego wyjść. Chcę zostać tam na zawsze.
Karolina Lewandowska (Merlin.pl)

Dla mnie to najlepsza książka Gołębiewskiego, którą do tej pory przeczytałam. Może dlatego, że w jej fragmentach znajduję swoje wspomnienia. Picie w parku piwa, koncerty spędzane przed budynkiem ze znajomymi, kołowanie pieniędzy, papierosów, alkoholu i do tego punk-rock w tle. Miłości poznane na koncercie, mieszkania starych znajomych, do których jeździliśmy na imprezy, a które dzisiaj mogę spokojnie nazwać meliną.
To książka o buncie. O ludziach, dla których punk-rock stał się sposobem na życie. Ci co powiedzą, że to książka dobra dla nastolatków mylą się. Albo po prostu nigdy tego nie przeżyli i dla nich punk-rock, był krótko trwającym buntem.
Anna (lubimyczytac.pl)